Untitled

Grand Theatre Producties
Zapp Snacks 100%, 200%, 300%, 400%

ontwerp: quik & owl

Deze vier nieuwe Zapp Snacks zijn een vervolg op de serie van seizoen 1993/1994. Een Zapp Snack is een ultrakorte, eenmalige theaterclip, gemaakt onder het motto 'kort, snel en heftig'. De snacks worden in één weekeinde gemaakt en dienen binnen het kwartier genuttigd te worden. Fast food theater maar niet zonder voedingswaarde.
Ook deze nieuwe serie is een initiatief van Grand-technicus en lichtontwerper André Pronk en theatermaker en vormgever Sjoerd Wagenaar. Aan het project werken veel mensen uit verschillende richtingen binnen en buiten het theatervak mee.

100%
(maandag 23 december 1996)

Zapp Snacks 100% presenteert de kortste opera ooit gemaakt: 'La delivrance de Thèse' van Darius Milhaud. Het acht minuten durende meesterwerkje wordt gebracht door leden van het Noord Nederlands Orkest en het orkest Bragi, onder leiding van dirigent Harmen Cnossen, in een decor van een levensechte auto-file.

Concept, beeldontwerp en uitvoering: Sjoerd Wagenaar, André Pronk * mise-en-scène: Javier López Piñon * dirigent: Harmen Cnossen * sopraan: Mariske Meyknecht * mezzosopraan: Joke Wieringa * tenor: Christofoor Baljon * bariton: Patrick Pranger, Cees Vermandel * kostuums: Dorthee Mokkum * video: Wout Boekelo, Wytske Selles, Wim van Wiek, Gerad Harens * koor en orkest: NNO en Bragi * techniek: medewerkers Grand Theatre * productie: Carla Withaar.

200%
(maandag 6 januari 1997)

In deze aflevering maken twee mensen een reisje op zee. Ze stappen in een bootje en gaan uit varen over een zee van mensenharen. Binnen tien minuten beleven ze het ene zeemansavontuur na het andere: een scheepsramp, een storm en het vangen van een vis.

Concept, beeldregie en uitvoering decor: Sjoerd Wagenaar, André Pronk * zeevrouwen: Patricia Suer, Gonnie Heggen * de zee: vijftig headbangers uit Groningen e.o. * choreografie: Liesbeth Gritter * kostuums, haardesign: Dorthee Mokkum, Leonie wolters, Feikje Boersma * techniek: Tanco Noorlander, Hans Hof, Douwe Ket, Jacqueline Zwiggelaar * vormgeving hal en foyer: Michael Hall, Betsie Beishuizen * productie: Elske van der Werf.

300%
(maandag 3 maart 1997)

In deze snack zijn we getuige van Live Reality theatre. Een bankoverval dor dansers. Zelfmoordcommando's en dynamiet. Stormbanen, security en stenguns.

Concept, beeldregie, uitvoering decor: Sjoerd Wagenaar, André Pronk * choreografie, dans: Feri de Geus, Andreas Denk, Liesbeth Gritter, Klaus Jürgens, Kristien van Reusel * spel: Hans Hof * pauken: Herman Rieken * muziek: Gijs Troost * kostuums: Dorthee Mokkum * empaillage: Michael Hall * video: Wout Boekelo, Wim van Wiek, Ronald Fraase-Storm, Michel Speckreyse, Wytske Selles * techniek: Tanco Noorlander, Alicia Stevens, Douwe Ket, Manja van der Storm, Jacqueline Zwiggelaar * effects: Gerad Harens, Arend Arends, Hein Doeglas * productie: Pol Wijnberg, Carla Withaar, Elske van der Werf.

400%
(maandag 17 januari 1997)

Bij de laatste snack van de serie is de benedenzaal van het Grand Theatre omgetoverd tot een grote skatebaan. We zien de beste skaters uit Los Angeles, Kopenhagen, Rotterdam, Arnhem en Groningen. Het zijn streetskaters en rampskaters. Er staat een verticale ramp, mini-ramp, obstacles & pyramides. De muziek wordt verzorgd door rappers, DJ's en scratchers.

Concept, beeldregie, uitvoering decor: Sjoerd Wagenaar, André Pronk * skaters: Jason Rogers, Donny Barley, Bram Waterman, Klaas van der Laan, Sebastiaan Smit, Wicher ter Veld, Arne Toonen, Malte van der Born, Richard Löffler, Shiran Habekost, Paolo Natale * dj/scratchers: Sjoeki, Lodewijk, Johanz * rappers: Sherlock, Silvian * spel: Lyn Felton, Alicia Stevens, Mare Trispel * blazers: De Jongens Driest * muziek: Gijs Troost * kostuums: Dorthee Mokkum * aankleding hal/foyer: Michael Hall, Lyn Felton, Emma Howard * film: Jack Lina, Michael Hall * productie: Pol Wijnberg, Carla Withaar, Elske van der Werf.

Uit de pers

"(...) Trapsgewijs opgesteld staan de headbangers met de hoofden naar beneden. Als de muziek begint, schudden ze langzaam de koppen heen en weer. Vijf minuten later verandert het zee-muziekje dat op de achtergrond speelde in heavy metal muziek. De hoofden gaan wilder heen en weer terwijl er o de achtergrond een boot met daarop twee passagiers verschijnt. Tonnen met vuil en een zwarte, grauwe vogel gaan aan het publiek voorbij. Op de achtergrond hangt een scherm waar een hand op een wereldkaart kernraketten tekent die richting Afrika vliegen. Het publiek, staand in de zaal, voelt de wind van de nagebootste zee in het gezicht. (...)
(Over 200%, N.N. in Nieuwsblad v/h Noorden, 7-1-1997)

"(...) Het ging om misdadigers, zoveel werd duidelijk. Ze schoten hun machinegeweren op elkaar leeg, met bloed bespatte bankbiljetten vlogen door de lucht, de mensen in de kooi gleden uit over de bloedplassen. Dit hadden we eerder gezien. Op de tv. Flarden van de oorlog in Bosnië kwamen in de herinnering. Het moment gisteravond op de tv waarop een stoere Albaniër met een zojuist verworven machinegeweer zwaaide en, om indruk te maken op enkele opgeschoten kinderen, dat ding afschoot, een fontein van vuur en kogels. Ratatatata - wie zou niet opgetogen in het rond schieten als hij eindelijk ongestraft zo'n stuk speelgoed in handen kreeg? En waren die bankbiljetten in het Grand Theatre soms die waardeloze Albanese piramidespelpapieren?
Nu werd het toch echt menens, snel de watten in de oren gepropt, de paukenist bracht slechts gefluister voort vergeleken met deze herrie van pistoo- en geweerschoten, flitsen, vuur en klappertjes. De mensen van de belichting hadden het er maar druk mee. Het werd een maffiaoorlog, zoals we die uitgevochten kunnen zien in de prachtige film Bound. Ja, daar kon deze Zapp Snack niet aan tippen.
Dat is het probleem met theater, in de bioscoop is alles net een tikkeltje heviger dan theater, een flink tikje Bigger Than Life, ook al zou het gisteravond om een stukje Live Reality Theatre gaan. Het was meer een grappig spel, een aardig tussendoortje, hoewel nog best duur (7,50 gulden) voor tien minuten herrie en namaakbloed dat langs het plastic druipt. Het publiek werd zelfs gesommeerd niet te gaan zitten!
Ging deze Zapp Snack 300% over Albanië? Over zinloos bloedvergieten, over de geweldseries op de buis? Ik vrees van niet. Het ging hoogstens over hoe theatermakers en dansers het ovor elkaar krijgen in tien minuten het publiek te vermaken met lawaai en speciale effecten. Kermis, dus. Dat tien minuten te weinig is om iets te zeggen, geldt niet voor film, maar wel voor theater. en daar ligt kennelijk de zwakte van deze oeroude kunstvorm."
(Over 300%, Eric Bos in het Nieuwsblad v/h Noorden, 4-3-1997)

"(...) Elf skaters, van wie vijf uit het buitenland, maakten dankbaar gebruik van de houten ramps die door de hele zaal verspreid stonden. In het midden van de zaal trad de Groningse hiphopgroep Complete out of Order op, bijgestaan door rapper Sherlock. Terwijl zij hun teksten door de speakers dreunden, reden de skaters achteloos langs de rapper heen. "We hebben nu toch wel een maximum aantal bezoekers bereikt", verzucht een medewerker van het Zapp Snacks-project. "Ik schat dat er nu zo'n 300 man aanwezig zijn." Boven de zaal hangen enkele loopplanken die normaal gesproken door technici gebrukt worden. Nu zitten de planken vol met skaters die genieten van de show die beneden te zien is. (...)
(Over 400%, N.N. in Nieuwsblad v/h Noorden, 18-3-1997)