| english | deutsch | pers | speeldata | curriculae | productie archief | programma archief | |||
|
Grand Theatre Producties Sjoerd Wagenaar Het Wakend Oog (co-productie met het Oerol-festival)  Een voorstelling op, over en voor Terschelling. Aan de haven van Terschelling staat een koffiehuisje, 'Het Wakend Oog'. In elke haven was vroeger een leugenbank, meestal niet meer dan een tegen wind en regen afgeschermd afdak. Het schippersvolk had van daaruit vrij uitzicht over de havenmond, zodat ze binnenkomende en vooral naar zee gaande vaartuigen goed konden volgen. Vissers en oud-vissers hadden er hun dagelijkse samenkomsten, een sociëteit zonder reglementen maar  wel met een sterke ongeschreven traditie. Zo moest bijvoorbeeld bij nationale of lokale feestdagen de vlag op de leugenbank.Voor de voorstelling staat in een boerenschuur een maquette van Terschelling. De maquette is het podium van de verteller van de sterke verhalen. Het eiland als podium voor de fantasie. De waarheid berust op het vertrouwen in de verteller. Concept, regie, toneelbeeld, spel: Sjoerd Wagenaar * * spel: Frank Houtappels, Sofie Houweling * kostuums, spel: Dorthee Mokkum * uitvoering decor: Sjoerd Wagenaar, Douwe Ket * licht: André Pronk * techniek: Alicia Ziff. Uit de pers "'Hoi', roept acteur Frank Houtappels vanuit eens chuur aan de haven van West-Terschelling. Hij heeft zich helemaal ingeleefd in zijn rol van eilandbewoner, met houten klompen en een blauwe overall. Nu praktiseert hij de joviale eilandgroet: iedere bezoeker die de schuur betreedt, owrdt verwelkomd met een welgemeend 'Hoi'. Samen met drie collega-acteurs, gekleed in dezelfde overalls, dirigeert Houtappels het publiek in een halve kring. De kleintjes voor, daarachter de grote mensen. Het Wakend Oog heet de kleine theaterproduktie, dpeciaal vor Oerol gemaakt onder leiding van Sjoerd Wagenaar. De titel verwijst naar de plek in West-Terschelling waar vroeger het schippersvolk bij elkaar kwam; met een goed uitzicht over de haven, bij het leugenbankje, waarop de sterke verhalen werden verteld. Wagenaar verzamelde de beste verhalen over Terschelling en verbeeldt die met behulp van een enorme verzameling rekwisieten. De krokodil die ooit als enige overlevende van een schipbreuk schijnt te zijn aangespoeld, is hier van papier. Met opgengesperde kaken komt hij uit de lucht vallen, begeleidt door dreunende Jaws-muziek. 'Dit is hem nou', zegt de acteur die met een foto het publiek langsgaat. Een morsig, vergeeld plaatje, waarop de krokodil verdacht veel wegheeft van een aangespoelde boomstronk. De lichtvoetige, snelle voorstelling doet denken aan het theaterwerk van Rieks Swarte. In woorden komen de sterke verhalen er nogal bekaaid vanaf, met de kunst van het vertellen heeft Wagenaar zich blijkbaar niet bezig gehouden. Maar de gelaagde vormgeving vergoedt dat gemis. Het decor is een maquette in de vorm van Terschelling. een grote bak met zand, waarop Wagenaar en zijn acteurs al vertellend hun requisieten uitstallen. Zo raakt het maagdelijke eiland langzaam maar zeker bezaaid met troep. (...)" Marijn van der Jagt in De Volkskrant, 17-6-97 Speeldata
|