| english | deutsch | pers | tourdata | curriculae | productie archief | programma archief | ||||||||||||
|
Grand Theatre Producties Tamara Huilmand Slaap zacht (co-productie met Zuil van Volta) 
Choreografe/danseres Tamara Huilmand maakt een kleine, lichte dansvoorstelling waarin de melancholie zacht en de boosheid over de wereld persoonlijk is. Een overpeinzing, een lied, dans. Samen met de dansers Kristien van Reusel, Joris van Midde en Irma Baatje speelt ze haar voorstelling in slechts vier theaters in het land met in elke stad een andere gastspeler en co-producent. In Groningen is dit acteur/regisseur Rob Bakker, in het dagelijks leven artistiek leider van de Groninger jeugdtheatergroep De Citadel. De andere coproducenten zijn de Rotterdamse Schouwburg, De Vorst in Tilburg en de [NES]theaters Amsterdam.Tamara Huilmand maakte eerder onder andere de Grand Theatre-produkties Dansstuk bij Valavond, Schuurvlak en Number 101. Your time is up. Choreografie, dans, spel: Tamara Huilmand * dans en spel: Kristien van Reusel, Joris van Midde, Irma Baatje * gasten: Rob Bakker (Groningen), Peter Kho Sien Kie (Amsterdam), Willem Kwakkelstein (Rotterdam) ... * techniek: Alicia Stevens * produktie (Groningen): Greetje ter Harkel. Uit de pers Het was gezellig bij Tamara Eric Bos in het Nieuwsblad v/h Noorden, 15-3-1996) "(...) 'Ik wil geen muur van publiek, ik wil dat iedereen lekker zit', heeft Tamara Huilmand een paar jaar geleden in een interview gezegd. Deze uitspraak kreeg gisteravond opnieuw en duidelijker dan ooit vorm in Slaap zacht, een voorstelling met drie vrouwelijke en twee mannelijke dansers/acteurs, onder wie rob Bakker, de artistiek leider van de Groninger jeugdtheatergroep de Citadel als gastspeler. Er is minder dans te zien dan ooit. Of het moeten al de paar en passant en nonchalant uitgevoerde bewegingen zijn die we kennen van de Belgische groep van Anne Thérèse de Keersmaeker. Slaap zacht gaat meer de richting van absurd theater uit dan van een dansvoorstelling. Het publiek, dat op het toneel mocht zitten en met de neus op het gebeuren stond, zat inderdaad lekker en de acteurs betrokken het na een poosje meer en meer bij de voorstelling. Wat aanvankelijk een besloten therapie-groepje leek - vijf acteurs met kussens op de vloer vragen aandacht voor ieders kwetsbaarheden en tasten elkaar met woorden af in plaats van met handen en bewegingen - eindigde in een feestje. De leukste momenten waren toen al geweest, zoals de vaak erg grappige teksten vol half uitgesproken gemeenplaatsen en van party's herkenbare social talk. tot het feestje een feit werd en iedereen met iedereen zat te drinken en te kletsen en niemand zich nog kon herinneren dat het publiek doorgaans als een muur op klapstoelen in een zaal dient te zitten. Werkte dat? Het is maar hoe je het bekijkt. Als we waren blijven zitten zou stellig de verveling zijn toegeslagen die ontstaat door het te lang moeten luisteren naar al die gesprekjes over niets en het drinken en roken om onzekerheid en stiltes op te vangen. Gezellig, gezellig. Maar het publiek hield zich kranig en leek het echt leuk te vinden. Het was het hoogtepunt, of de teleurstelling - het is maar hoe je tegen een dansvoorstelling aankijkt en of je feestjes leuk vindt - van een wonderlijk avondje dat toch enkele heel sterke momenten kende die ontroering brachten. Zoals het moment dat de troupe de tableau op een verduisterd toneel om een kringetje waxinelichtjes zit of ligt. Zoals kampeerders dat wel doen, op een warme zomeravond. Wat kletsen, gemeenplaatsen bezigen, blikken uitwisselen, close dansen, nog één glaasje. Zo perfect dat je de neiging kreeg naar boven te kijken, in de nok van het toneel, om te zien of de Grote Beer misschien te zien was, of de Melkweg." Tourdata
|