| english | deutsch | pers | tourdata | curriculae | productie archief | programma archief | ||||||||||||||||||||||
|
Grand Theatre Producties Jan Ritsema Pour la fin du temps Regisseur Jan Ritsema danst solo op muziek, uitgevoerd door Takashi Yamane, Yutaka Oya, Geert Bièvre en George van Dam. Uitgangspunt was het kwartet 'Quatuor pour la fin du temps' van Olivier Messiaen. Dit kwartet, geschreven en voor het eerst uitgevoerd in het gevangenkamp Stalag VIII-A in Görlitz, Silezië, 1940/1941, is een hommage aan de engel van de Apocalyps, die terwijl hij de handen ter hem heft, zegt: "Vanaf nu zal er geen Tijd meer zijn." (Openbaringen van Johannes, 10:1-8). Omdat de op religieuze thema's gebaseerde composities van Messiaen uitsluitend voor zuiver muzikale uitvoeringen gebruikt mogen worden, is voor de vorstelling gekozen voor muziekstukken van Alban Berg, J.S. Bach, Anton Webern, Gustav Mahler en Charles Ives. Choreografie en dans: Jan Ritsema * begeleiding: Kitty Kortes Lynch * klarinet: Takashi Yamane * piano: Yutaka Oya * cello: Geert de Bièvre * viool: George van Dam * toneelbeeld: Herman Sorgeloos * techniek: Bert Bornebroek. Uit de pers Jan Ritsema even de mooiste danser van de wereld "Het Springdance Festival van dit jaar heeft een absoluut unieke voorstelling voortgebracht: het dansdebuut van Jan Ritsema. Vier muzikanten begeleiden hem in stukken van Berg, Bach, Webern, Mahler en Ives, choreografe Kitty Kortes Lynch heet hem geholpen, maar Jan Ritsema doet het, in z'n eentje, een uur lang, hij danst! En Jan Ritsema ís helemaal geen danser. Hij is uitgever, toneelregisseur, docent aan uiteenlopende kunstopleidingen en filosoof, maar geen danser. Hij heeft het nooit geleerd en hij voldoet niet aan de hoge fysieke eisen; hij is bovendien van 1945. Niettemin: in Springdance is hij twee avonden even de mooiste danser van de wereld. Hij draait wel honder keren om zijn as, met soepele armen en sierlijke handen, op lichtvoetige voeten. Hij loopt en springt en verstilt soms in geconcentreerde poses. Op zijn gezicht weerkaatst ieder moment de sfeer van de muziek. Zo begint hij met grote donkere bijna angstige ogen aan Alban Berg, ernstig en naar binnen gericht. Bach doet hij daarna vrolijk met een aanstekelijke lach en galopjes; hij gaat één keer om de musici heen waarmee hij ze definitief in de voorstelling opneemt. Gelach bij het publiek uit verwondering en bewondering. Voor Mahler heeft hij weer nieuwe bewegingspatronen zoals en schaamteloos heupwiegen met de rug naar het publiek. Bij Ives tenslotte kijkt hij zoekend rond en stopt af en toe om na te denken over de volgende reeks bewegingen. Hier lijkt hij het meest hulpeloos, maar het is bewust, geen moment is Jan ritsema onzeker. 'Wat ik wil dat doe ik': dat is zijn prachtige uitstraling. Hij ontneemt de danskunst zijn grenzen, misschien wel álle kunst. Hij maakt van kunst het leven en de mooie eigenschappen daarvan: durf, geloof, concentratie, overwinnen, vreugde, ijdelheid." Eddy Geerlings in het Algemeen Dagblad, 22 april 1996 Zelden duurden minuten zo lang als bij Ritsema "(...) De dansende Ritsema mag dan welop zijn eigen wijze alles geven met als doel de tijd een paar tellen uit te schakelen, het effect van zijn présence is tegenovergesteld: zelden duurden vijftig minuten zo lang als tijdens het kijken naar deze gevoelserupties. Waarom Pour la fin du temps het podium heeft gehaald, is het raadsel van dit seizoen. Ronald Ockhuysen in De Volkskrant, 22 april 1996 Tourdata
|