| pers | english | deutsch | presse | data | curriculae | productie archief | programma archief | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Grand Theatre Producties Padmini Chettur Company Paper Doll een co-produktie met Springdance Utrecht, KustenFESTIVALdesArts Brussel, Sasha Waltz & Guests Berlijn  Padmini Chettur, grootgebracht binnen de tradities van de Indiase dansvorm Bharata Natyam, is in haar werk op zoek naar de connectie met het hedendaagse leven. Ze heeft de behoefte haar eigen manier van bewegen te vinden en zich los te maken van de Indiase clichés. Ze is voor het laatst te zien geweest tijdens Springdance/preview 2004. Paper Doll is haar nieuwste werk voor haar gezelschap van vijf danseressen. Ze laat de reeks papieren poppen die we als kind uitknipten tot leven komen. Zij vertegenwoordigen wat perfect, maar ook wat tweedimensionaal is. Een makkelijk breekbare vorm die bijeen gehouden wordt door de dunste stukjes vlees. De lijn ontrafelt zich, splijt uiteen, groepeert zich, versplintert. De dansers blijven verbonden, soms door tijd, soms opzettelijk. In plaats van te dansen in afzondering, wordt een antwoord gegeven op de dans om hen heen. Choreografie: Padmini Chettur * muziek: Maarten Visser * dans: Krishna Devanandan, Preethi Athreya, Andrea Jacob, Anoushka Kurien, Padmini Chettur * toneelbeeld: Sumant Jayakrishnan * kostuums: Vivek * technische coördinatie: Gert Bakker * technische assistentie: Satyajit Dhananjayan. Interview met Padmini Chettur 'Paper Doll' is een coproductie van het Grand Theatre met een aantal Europese partners die op 23 april 2005 in première gaat tijdens het Springdance-festival in Utrecht. Eerder in april werkt Padmini met haar groep enkele weken in het Grand Theatre. Een kort gesprek ter introductie. Werk je vooral in India of in Europa? Ik ontwikkel en maak al mijn werk in India maar voor economische en infrastructurele steun steun ik, op het moment, volledig op Europa. Mijn werk krijgt in India nog geen waardering of ondersteuning. Ik wil nog niet volledige verhuizen omdat mijn werk veel te maken heeft met de schrale afzondering waaruit het groeit. We beginnen nu ook langzaam optredens te krijgen in andere Aziatische landen waardoor het gevoel dat we alleen maar westwaarts reizen tegenwicht krijgt. Men noemt mij wel eens de 'export-product' choreograaf. Heb je een vast ensemble of werk telkens met verschillende dansers? Ik werk met een vaste groep dansers. Mijn projecten hebben een maakperiode van twee tot drie jaar. Natuurlijk gaan er wel eens dansers weg en komen er andere terug en ik kan ze in periodes tussen projecten niet betalen. Er is geen sprake van een keuze voor bepaalde dansers omdat er maar zo weinig mensen zijn die het willen doen. De meesten werken in de traditionele dans. Ik werk dus eerder met dansers die mij hebben gekozen dan andersom. Wat is de rol van Indiase danstechniek in je werk. Is die rol veranderd onder invloed van je contacten met Europese choreografen zoals Sasha Waltz? Mijn eigen geschiedenis met Bharatanatyam is heel oud, bijna alleen nog herinnering. Als ik eerlijk ben kan ik niet aangeven welke kant van mijn werk een duidelijke verbinding heeft met die techniek. De richting waarin ik werk met het lichaam is altijd heel duidelijk geweest ook voordat ik buiten India begon te reizen. Wel denk ik dat we producten zijn van wat we zien en weten ook als we ons daar niet zo bewust van zijn. Op een bepaalde manier zo je misschien zelfs kunnen zeggen dat de idee van het 'moderniseren' van de dans vanuit het Westen naar India is gekomen. Uit wat ik lees over je voorstelling leid ik af dat deze zich keert tegen clichés en oppervlakkige esthetiek. Als dat waar is, richt dit zich vooral op de dans of heb je ook maatschappelijke motieven? Ik denk zeker dat elke kunstenaar uit de Oosterse wereld altijd bezig is met het begrijpen en herhalen van de post-koloniale identiteit die voor altijd een stempel lijkt te hebben gedrukt op hoe men naar de Oriënt kijkt. Aan de ene kant tart mijn werk de mythes van het exotische en mystieke omdat het het tegendeel is van wat we van India verwachten, van het idee dat het Westen modern moet worden en dat het Oosten zijn tradities moet bewaren. Binnen mijn eigen context (de dans in India en de daarmee samenhangende ideeën over het lichaam en vrouwelijke schoonheid) is mijn werk een radicale verandering ten opzichte van het bestaande. De 'ruimte' die ik creëer - vooral binnen het spelen - voor vrouwen om te dansen zonder verleiden, zonder decoratie, zonder de noodzaak om te behagen - is al een motief, mogelijk het enige. Zou je iets kunnen zeggen over de sfeer, de toon van dit nieuwe werk? Verstilling is altijd een heel belangrijke kant van mijn werk geweest. Maar nu in Paper Doll hangt deze stilte als het ware tussen de dansers, tussen twee bewegingen. In andere woorden: het hele stuk is ritmisch gecomponeerd op een manier dat de ruimte tussen de bewegingen en ook de ruimte tussen de dansers de meeste betekenis krijgt. Van begin tot einde heb je een gevoel van een sterke draad die over de speelvloer wordt getrokken. Een draad die we niet steeds zien maar wel voelen. Dus, ik vermoed dat er een grote emotionele spanning is, nogal onderdrukt, bijna sluimerend maar van een hardnekkige echtheid. English  Padmini Chettur, raised within the traditions of the Indian Bharata Natyam form of dance, is searching for a connection with contemporary life in her work. She feels the need to find her own way of moving and to free herself from the Indian clichés. She was last seen at Springdance/preview 2004. Paper Doll is her latest work, for her company of five dancers. She examines the chain of paper dolls we used to cut out when we were children. They represent perfection, but also two-dimensionality. A fragile form, held together by the thinnest strips of flesh. The line unravels, splits apart, aligns, fragments. The dancers remain connected, sometimes through time, sometimes purposefully. Instead of dancing in isolation, they answer to the dance around them. Choreography: Padmini Chettur * music: Maarten Visser * performance: Krishna Devanandan, Preethi Athreya, Andrea Jacob, Anoushka Kurien, Padmini Chettur * stage design: Sumant Jayakrishnan * costumes: Vivek * technical assistance: Satyajit Dhananjayan * coproduction: Springdance/festival (Utrecht), KunstenFESTIVALdesArts (Brussel), SW & G (Berlin), Grand Theatre (Groningen). Interview with Padmini Chettur 'Paper Doll' is a co-production of the Grand Theatre with several European partners. The premiere is on April 23rd at the Springdance-festival in Utrecht. In April Padmini and her group is working for some weeks in the Grand Theatre. A short interview as an introduction. At this moment, do you work mainly in India or in Europe? I develop and create all my work in India, however I rely completely on Europe - at the moment- for economic as well as infrastructural support. My work is not yet recognised or supported here in India yet. I am not willing to move my base completely yet as my work has many connections also to very bleak isolation out of which it grows. We are now also slowly starting to perform in other countries of Asia which for me balances out the whole idea of only travelling westward to perform! I am sometimes referred to as the 'export product' choreographer. Do you have a regular ensemble or do you work with different dancers per project? I work with a regular team of dancers. My projects are normally ranging from a two to three year period just in creation. Of course dancers come and go every couple of years and I can't always afford topay salaries inbetween projects. There is no choice here in terms of dancers as very few people want to do this work. The majority of the dance community work in traditional dance. So I end up working with dancers who choose me rather than my choosing them. What is the role of the Indian dance-technics in your work? Has this role changed under influence of your contacts with European choreographers like Sasha Waltz? My own story with Bharatanatyam is very old - almost just a memory. I honestly can't identify now what aspect of my work has an obvious connection to that technique. My direction in terms of how I work with the body now was always very clear even before I began to travel outside India and interact with artists like Sasha Waltz. Yet again I think we are always products of what we see and know even if we aren't so conscious of how it affects our work. In a way perhaps we can go so far as to say that the idea of 'modernising' dance itself came to India from the West. Ultimately what's important is how we treat modernity, that we take the time to define and understand it for ourselves. From what I read about your performance I gather that you turn against clichés en superficial esthetics. If so, is this a 'dance-intern' opinion or do you (also) have social motives? For sure I think any artist from the oriental world is in a way constantly in a process of understanding and re-iterating the post colonial identity that seems to have left an almost permanent stamp on common perceptions of the 'Orient'. So, on the one hand my work, by being the antithesis of what we expect from India, challenges the myths of exoticism, ancient mysticism, etc... The idea that the West must become 'modern' and the East must guard it's traditions. Within my own context - of dance within India, it's ideas of body and female beauty - my work is a radical shift from what exists here already. The 'space' which I create - especially within performance - for women to dance without seduction, without ornamentation, without the need to entertain - this is already and possibly the only 'motive'. Could you say something about the atmosphere, the tone in this new work? Stillness is always a very important aspect of my work. Yet now with 'Paper doll' the stillness is almost suspended between 2 dancers, between 2 movements. In other words the entire work is rhythmically composed in a way that the space inbetween movement and also the space beween the dancers acquires the most meaning. From start to finish there is a sense of a strong line being pulled across the stage. A line that we don't always see but one that we feel. So, I suppose the emotional quality is very tense, fairly restrained, almost dormant, yet persistantly real. Data
|