| pers | english | deutsch | tourdata | curriculae | productie archief | programma archief | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Grand Theatre Producties Peter Gorissen Katarakt (Ten Strijde) van Rainald Goetz (co-productie met Het 3° Bedrijf, Mechelen en Limelight, Kortrijk) 
'Katarakt' is een stuk van Rainald Goetz (1954). Hij verwierf ruim tien jaar geleden grote bekendheid met zijn furieuze toneeltrilogie Oorlog, Veldslagen en Koliek, in Nederland gespeeld door de Trust. 'Katarakt' (1992) is het laatste deel van de trilogie 'Festung'.'Katarakt' is in de enscenering van Het 3° Bedrijf een soloconference gespeeld door Peter Gorissen en geregisseerd door Luk Nys. Tijdens de voorstelling zoekt de speler het publiek op. Hij spreekt u direct aan. Hij zal u uitdagen, vragen stellen en een antwoord verwachten. 'Katarakt' trekt ten strijde en wil de boel open gooien om u te bereiken. Geen crypto-gedoe, geen 'theater', wel recht voor de raap contact. 'Katarakt' gaat over: pijn, het hier-en-nu, hét moment,seks, liefde, humor, alleen zijn. De onmogelijkheid om de realiteit te pakken met woorden. Het is een ode aan Jacques Brel, Toon Hermans, Lenny Bruce, Frank Sinatra, Friedrich Hegel, maar niet aan Arthur Schopenhauer. Alles is naar de kloten en er gebeurt niks 'echts' meer? Dat zullen we nog wel een zien. De Mens: schudden voor gebruik! Hm. Ach ja. Auteur: Rainald Goetz * vertaling: Gerda Soors * regie: Luk Nys * spel: Peter Gorissen * techniek: An De Hondt. Uit de pers "Schitterend gewoon hoe daar een acteur zich door het tekstmateriaal worstelt. Peter Gorissen speelt tegelijkertijd die luidop denkende schrijver als de commentator op wat zojuist bedacht en dus ook uitgesproken werd. Het lijkt wat ingewikkeld maar het is geweldig spannend en amusant om dat in en uit kruipen van die tekst door Peter Gorissen te volgen. Je mag zelfs meespelen en meezingen. Zonder dat je er erg in hebt zit je ook mee te filosoferen. Een voorstelling gebracht met een heerlijke lichtheid, terwijl ze over serieuze dingen van het leven gaat. Daar moet je een heel groot acteur voor zijn om dat te kunnen. Dat is Peter Gorissen, die we hier veel te weinig aan het werk zien." Pol Arias voor Studio Brussel, 9 maart 1998 "Een beetje vreemd is de ondertitel die regisseur Luk Nys de voorstelling meegeeft: 'Ten Strijde', een slogan die mijns inziens moeilijk te verzoenen is met het louterende karakter van de tekst. Binnen het compromisloze maar organische parcours van Rainald Goetz staat 'Katarakt' (1993) immers voor een moment van inzicht en harmonie na de innerlijke worsteling van vroegere stukken als de trilogie 'Oorlog' (1987-1988). Dat maakte Theu Boermans' enscenering bij De Trust vorig seizoen duidelijk: het hyperrealistische portret van een blinde oude man die, fysiek van de buitenwereld afgesneden, tot een synthese probeert te komen van de indrukken die hij heeft opgedaan in zijn leven. Uiteindelijk berust hij in de wijsheid dat niet de keuze uit twee alternatieven maar het aanvaarden van beide de rijkdom van het bestaan uitmaakt. "Terwijl de voorstelling van De Trust de toeschouwer op een soms te veilige afstand hield, kiest Luk Nys radicaal voor het tegendeel. In zijn regie komt de tekst niet uit de mond van een personage maar uit die van Peter Gorissen, acteur en voor de gelegenheid (dus toch een rol?) conferencier. Als een volleerd gastheer reikt hij de toeschouwers bij het binnenkomen de hand en tracht hen tijdens de vorstelling in zijn spel te betrekken: een soort Toon Hermans in Lenny Bruce-formaat. Een gewaagde onderneming overigens, want zo'n aanpak draagt hiet gevaar in zich van een truc om het publiek de complexe woordenvloed beter te laten behappen. Dat is soms inderdaad het geval, maar op andere momenten gaat er een nobeler intentie van uit: dan is er een man aan het woord die aangesproken wordt door de tekst van Goetz en die de toeschouwer uitnodigt om het hem die ervaring te delen, een continue verwondering over de stand der dingen, dat de wereld dit én ook nog eens dát is. (...)" Peter Anthonissen in De Morgen, 7-3-1998 "Katarakt is een opeenvolging van eerst introspectie en concentratie, telkenmale gevolgd door publiekscontact en ontspanning. Aan Gorissen is dat mooi af te lezen. Eerst graaft hij in zichzelf en heeft dan alleen maar oog voor zijn tekst op de lessenaar. Prompt daarna breekt hij zijn gedachten af om de inhoud van de tekst totaal te relativeren of wat gaan te dollen met het publiek. Die afwisseling gaat gepaard met abrupte stemmingswisselingen. Daarin toont Gorissen zijn meesterschap. Net als dat andere podiumbeest, Dirk Roofthooft, is hij zelfverzekerd genoeg om zich volledig aan het publiek over te leveren, maar kan hij dat tevens op een demonische manier in zijn ban houden. (...)" Geert Sels in De Standaard, 7-3-1998 "(...) Het was prachtig gestamelde filosofenpoëzie temidden waarvan Gorissen rondstampte, zwaaiend met een langharig soort plumeau, achter de vleugel kruipend om met rauw-gevoelige stem weemoedige liedjes ten gehore te brengen, die hij abrupt afbrak om de lijn van Goetz' betoog - 'potje potje potje' - weer op te pakken. Gedurende de hele voorstelling handhaafde Gorissen dat wankele evenwicht tussen zwaarte en lichtheid, gedooseerd en overgedoseerd (...)." Minke Muilwijk in het Nieuwsblad v/h Noorden, 13 maart 1998 Tourdata
|