| english | deutsch | pers | data | curriculae | productie archief | programma archief | ||||||||||||||||||||||||||||
|
Grand Theatre Producties Pieter de Ruiter Glas in lood (co-productie met st. Consort)  Pieter de Ruiter maakte een dansdrieluik over de broze liefdesrelatie tussen mensen in wisselende omstandigheden. 'Glas' gaat over de relatie tussen drie vrouwen met een sterke persoonlijkheid. Het binnenvallende licht van een glas-in-lood-raam zorgt voor een steeds veranderende atmosfeer: de dreiging van een machtsstructuur of juist een lieflijk lentelicht. Het duet 'In' toont individuen die gavangen zitten in de structuren van de maatschappelijke realiteit. In 'Lood' is de omgeving overheersend. De zes dansers conformeren zich aan de groepsidentiteit.Pieter de Ruiter maakte eerder onder andere de voorstellingen 'EisenNerz' en '2nd Generation'. Kenmerkend voor zijn werk is een sterk op ritme georiënteerde vermenging van klassieke en moderne techniek. Choreografie: Pieter de Ruiter * dans: Daniella Graça, Saskia Matern, Diane Elshout, Massimo Molinari, Isabel Mario Pinto Ferreira, Michael Schumacher * decor: Cecile Boucher * trainer: Tom Koch * techniek: Louwrens Ellens. Uit de pers Raadsels en uitspattingen bij De Ruiter "Pieter de Ruiter maakt het zijn publiek niet gemakkelijk. Glas in lood, een voorstelling in drie delen, zit boordevool tempowisselingen, wisselingen in formaties, vol aan- en afrennen, en kentnauwelijks doorgaande beweging. Alles wordt dorbroken, voortdurend valt de structuur in gruzelementen. In de dansers lijkt regelmatig kortsluiting op te treden. Wanneer ze de controle over hun lichaam hervonden hebben, is niets nog hetzelfde: de motoriek niet, de coördinatie niet, de onderlinge relaties niet. Het thema van Glas in lood, of wat volgens de toelichting zo gezien zou kunnen worden, biedt in eerste instantie ook weinig soelaas. De invloed van de omgeving op liefdesrelaties is lastig te duiden als over dieomgeving weinig bekend is. Glas in lood speelt zich af in een abstracte wereld, onder vaag blauw lichtschijnsel of tl-verlichting. Het decor bestaat uit hangende schotten. In de muziek strijden uiteenlopende stijlen om de aandacht. Het eerste deel, Glas, is het moeilijkst te genieten. Het was vorig jaar al te zien tijdens Springdance, toen gedanst door twee vrouwen en een man, nu door drie vrouwen: Saskia Matern, Daniela Graça en nieuwkomer Diane elshout. Hoe fascinerend zij stuk voor stuk ook zijn in de totale bewegingsanarchie die De Ruiter gechoreografeerd heeft, hun grenzeloze vrijheid biedt wel erg weinig houvast. Het tweede deel (In) bevat duidelijker beelden. Een relatie - tussen Graça en Michael Schumacher - biedt mogelijkheden de schitterende, onnavolgbare bewegingssequenties, waarbij ieder besef van tijd verloren gaat, te doorbreken met bijvoorbeeld een klap of een voorzichtige aanraking. Het zijn bewegingen die betekenis hebben, contrast aanbrengen. Misschien is dit wel wat De Ruiter noemt: 'de rol die zij zichzelf opleggen'. De individuele bewegingsvrijheid is in het derde deel (Lood) nog verder ingeperkt. Een opgejaagd zestal rent af en aan, danst unisono en gebruikt daarbij in wilde formaties de totale vloer. Ondertussen ben je verslingerd geraakt aan die uitvoerders, aan hun scherpte en alertheid en huin tomeloze uitspattingen. Het maakt dan minder uit dat dit deel choreografisch weer was saaier is en dat een nauwkeurig gedoseerde spanning hier ontbreekt." Volkskrant, 15 april 1996 Nijdige danswoede "(...) In Glas in lood laat De Rutier andermaal zien dat hij goed weg weet met de rijke mogelijkheden van de tegenwoordig geliefde, om niet te zeggen modieuze deconstructivistische dans. Met schijnbaar gemak spint hij nieuwe, soepele, maar soms wel erg lange draden van de opengebroken dansthema's, die bij vlagen worden verstoord door weinig logische details als naarstige loopjes en moeilijk geroer met armen en schouders. En hoewel de dramatische lijn goed te volgen is, ook dankzij de muziek die van ijle kerkklanken gaandeweg naar knetterhard gedreun schakelt, zou het geheel iets compacter kunnen. Toch laat Glas in lood zien dat De Ruiter zijn greep op het de materie heeft verstevigd." Francine van der Wiel in Het Parool, 8 mei 1996 Data
|