| english | deutsch | pers | tourdata | curriculae | productie archief | programma archief | ||||||||||||||||||
|
Grand Theatre Producties Pieter de Ruiter La feuille à l'envers (co-productie met St. Dansity)  De choreografieën van Pieter de Ruiter kenmerken zich door het evenwicht tussen ratio en gevoel en een voorliefde voor moderne dans met een academische inslag. Voor deze voorstelling werkt hij samen met de Franse componist Dominique Castagnet en de beeldend kunstenaars Harma Staal en Caspar Berger.De danser in 'La feuille à l'envers' dansten eerder bij o.a. het Nederlands Dans theater, Batsheva Dance Company en Compagnie Maguy Marin. Voorstudies van de voorstelling waren met wisselende bezettingen onder de titels 'Trio Solo' en 'Twee' te zien in Montreal, Burlington en Groningen. Trio Solo: choreografie: Pieter de Ruiter * dans: Annemiek Mellink, Corinne Barbara, Noah Rosenthal, Markéta Plzakova * muziek: Sonja Mutsaerts * video: Harma Staal * licht en techniek: Wil Frikken. Twee: choreografie: Pieter de Ruiter * dans: Corinne Barbara, Karen Levi, Dylan Elmore * muziek: Dominique Castagnet * licht: Wil Frikken. La feuille à l'envers: Choreografie: Pieter de Ruiter * muziek: Dominique Castagnet, Bo Spaene * dans: Corinne Barbara, Sharon Eyal, Yolanda Martin, Eric Grondin * spel: Omar Kelloua * licht: Henk Palmers, Pieter de Ruiter * kostuums: Susanne Uhl * requisieten: Franklin Aapkes * techniek: Laurens Ellens (geluid), Martin Taminian (licht) * productie: Michel Bezem, Pol Wijnberg. Uit de pers "(...) Wie wel eens een vakantie à la campagne in Frankrijk heeft doorgebracht, kent ongetwijfeld de rondreizende theatergezelschappen die vaak met weinig middelen een voorstelling 'mimen'. Dat mimen is haast een noodzaak want het pulbiek op de dorpspleinen en campings is internationaal en Frans is zeker niet iedereens lievelingstaal. In de nieuwe voorstelling La Feuille à l'Envers van choreograaf Pieter de ruiter wordt veel gemimed en hier en daar Frans gesproken. De voorstelling roept de sfeer van straattheater op. De enige echte acteur van het gezelschap goochelt al mimend een konijn uit de imaginaire hoed, een danseres groeit in twee minuten uit van een duimende kleuter met teddybeer tot exhibitionistische dame die lichaam en lingerie showt, en een andere, zeer gezette, danseres speelt een mafkees en scheurt telkens uit haar papieren jurk. Uiteraard is er de verleidingsscène waarbij de man de vrouw onophoudelijk bespringt. In Frankrijk kunnen dergelijke scènes een glimlach oproepen en weten we: dit is beproefd amusement, we zijn hier op vakantie, hier worden kunstjes gedaan en korte sketches opgevoerd. Een dergelijke aanpak in het theater kan gevaarlijk zijn omdat het bewuste 'amateurisme' van de straat iets wegheeft van een cursuspresentatie basistoneel met zelfexpressie. De danseres die trots (en quasi filosofisch) vertelt dat de man slechts een machine of een instrument voor de vrouw is, wordt met een zin de mond gesnoerd: 'sit down and shut up'. Zonder enig theatraal gehoorzaamt de vrouw de man. Op straat gun je het een lach, nu ontgaat je de portee van het verhaal omdat La Feuille à l'Envers zichzelf veel te serieus neemt. Nergens brengt De ruiter een perspectief aan, nergens relativeert hij het gewicht van zijn eigen misverstand. Dansers laten zingen en acteren is iets heel anders dan ze laten bewegen en een kunstje is iets anders dan kunst. De gewichtigheid die het avondvullende La Feuille à l'Envers aankleeft staat in schril contrast met de artistieke prestaties. Aanvankelijk lijken de scènes nog wel op een aardige associatieve aaneenschakeling van filmische beelden, maar zodra tekst en mime hun intrede doen, gaat het geheel aan pretentie tenonder. Hetgeen ook opgaat voor de zeer aanwezige muziek van de Franse componist Dominique Castagnet. Het is poppy en jazzy en klassiekig, het deunt voortdurend lekker weg maar vlees of vis wil het niet worden. Het ontbreekt La Feuille à l'Envers aan visie. De ruiter had zijn dansers gewoon moeten laten bewegen, want dat kunnen ze wel. En dan met name Yolande Martin. Zij blijft bij haar leest en vergaloppeert zich niet in flauwe teksten over de liefde. Het is een genot om naar Martin te kijken. Ze danst." Ingrid van Frankenhuyzen in NRC Handelsblad, 14-7-1998 Tourdata
|