| pers | english | deutsch | presse | data | curriculae | productie archief | programma archief | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Grand Theatre Producties Luc Dunberry anything else een co-produktie met de Sophiensæle in Berlijn  'anything else' is een dansstuk over het onvermogen om relaties aan te gaan en het verlangen om dat onvermogen te overwinnen. Het onvermogen leidt uiteindelijk tot geweld. 'anything else' gaat over het verschil tussen hoe je jezelf ziet en hoe anderen je zien, het verschil tussen hoe je thuis en hoe je in het openbaar gedraagt."Alle vragen die je jezelf hoort te stellen, stelde ik. Toen ik je daar op op de muur zag zitten, tekende ik een cirkel om je hoofd, dat wegvloog. Ik wilde weten of iedereen hetzelfde voelt. Het voelt alsof de deur op slot zit, dus natuurlijk ontsnap ik. En dan ren ik en ren ik en ren ik, tot niets. Het is vreemd hier aan je te denken. Vandaag, voor ik naar buiten ging, paste ik al mijn kleren en ik zat, en ik wachtte. Mijn haar groeit maar er gebeurt niets. Ik kon echt geen heldere beslissing nemen. Misschien zou ik je moeten bellen om te vragen hoe het zit met morgen. En we zouden lachen en hartstikke blij zijn dat we met iemand anders zijn. Laag denken uit angst om gevangen te worden. (maar) Ik ben er. Zit daar iemand stilletjes in het midden (ze luisteren naar mij) aan de andere kant? Ze zeiden dat ik me moest schamen. Ok." Luc Dunberry Luc Dunberry maakt als danser deel uit van Sasha Waltz & Guests (zie bijvoorbeeld Allee der Kosmonauten. Op initiatief van het Grand Theatre en Sasha Waltz maakte hij in de zomer van 1998 zijn eerste grote, eigen voorstelling die in eerste instantie alleen in Berlijn is gespeeld. Tussen alle Sasha Waltz-tournees door maakte de voorstelling in januari 1999 een kleine tournee in Nederland en België. Concept: Luc Dunberry * choreografie en dans: Luc Dunberry, Juan Kruz diaz de Garaio Esnaola, Sigal Zouk * toneelbeeld: Thomas Schenk * licht: Jörg Bittner * kostuums: groep * accesoires: Annette Bätz. Uit de pers De stadsjungle van Dunberry Wat danst er allemaal in de goten van de grote steden? Junks natuurlijk, zwervers, profiteurs, daders en slachtoffers, de roofdieren van de betonnen jungle. daarin beweegt Luc Dunberry, samen met zijn twee dansers, in zijn eerste grote choreografie, Anything Else. Een publieke plee, met drie compartimenten en evenzovele klapdeurtjes, daar begint het mee. Zij (Sigal Zouk) staat er volkomen gedepriveerd bij, met hevige onthoudingsverschijnselen waarbij haar lichaam bijna uit elkaar trilt. Dunberry springt in een eindeloze beweging tegen een pleedeur op om te zien wat er binnen te halen valt, Juan Kruz Diaz kruipt onder en langs het bouwsel op zoek naar slachtoffers. Alledaagse bewegingen, de mime en pantomime van de straat, worden in Anything Else uitgebouwd tot danspatronen. Daar zie je aan dat Dunberry danser is in het ensemble van de Berlijnse choreografe Sasha Waltz die zelf al eens in de Allee der Kosmonauten een vervallen stadsbuurt als onderwerp nam voor een voorstelling die echter bij lange na niet zo sterk naar de zelfkant rook als Anything Else.  Het decor is wel weer typisch Waltz-achtig. Zoals de ingenieus gebouwde plee die in een handomdraai verandert in een garderobe, in een zetstuk voor een tv-show, een versmeerd portiek. Het bestaat uit luikjes en deurtjes en is sterk verwant aan de multi inzetbare toneelbouwsels in de voorstelling van Sasha Waltz.
Verder is Anything Else echter toch duidelijk Dunberry's geesteskind, beduidend ingehoudener en strakker dan Waltz, maar evengoed met veel ruimte voor humor. De humor bij Dunberry is echter van het grimmige soort. Bij elke lach loert de waanzin om de hoek. En bij het zoveelste lijk dat door deze stadsjungle wordt uitgespuugd weet je niet altijd of je je adem moet inhouden of moet schateren. Het slepen en sjorren met slachtoffers en het machteloos worstelen met elkaar, het blijken de danspatronen die eenheid in de voorstelling aanbrengen, al wordt er soms iets te veel gesleept en gesjord. De angst voor contact bij deze pleebewoners is debet aan het wanhopig zoeken of desnoods afdwingen van dat contact. En waar het contact spontaan plaatsheeft wordt het beschouwd als een daad van opperste vijnadigheid.Dat aangrijpende beeld verwerkt Dunberry in een overwegend lichtvoetig gebrachte voorstelling, die ondanks het voortdurend schilderen van een werkelijkheid nergens een cliché wordt. Het af en toe rauw realistische portret van de straat wordt aangenaam afgewisseld met prachtige duetten en solo's in mime en pantomime, waar vooral Dunberry een meester in is, maar waar sowieso alle Waltzdansers sterk in zijn. De schaarse maar trefzeker gekozen muziek zorgt voor schitterende momenten, tot en met het Felliniaanse einde, een 'vrolijke' optocht met stroken toiletpapier als straatfeestgerei onder de klanken van een smartelijke opera-aria, afgewisseld met onvervalste draaiorgelklanken. Het is een op zichzelf staand juweeltje dat de lachspieren aanspreekt, terwijl toch juist hier nog twee doden vallen; niet de laatste slachtoffers van een leven in de stad, het vuil en de dood. Eric Bos in het Nieuwsblad van het Noorden, 6 januari 1999 Deutsch Luc Dunberry anything else 'anything else' ist ein Tanzstück über die Unfähigkeit, Beziehungen einzugehen, über Isolation und die Sehnsucht danach, sie zu überwinden. Alle Kommunikationsversuche enden im Unvermögen und letztlich in Gewalt. 'anything else' handelt von der Differenz zwischen der Selbsteinschätzung und der Sicht der anderen, zwischen privatem un öffentlichem Verhaltem. Presse Dunberrys Helden leiden - 'anything else' gab sich mutig in den Sophiensælen "Wenn man sich die mehr oder weniger etablierte Choreographenszene berlins hin und wieder ansieht, kann mitunter ein kaum zu unterdrückendes Gähnen und begieriges Schielen nach alternativen Gastspielen einsetzen. Dass es für frustrierte Berliner tanzzuschauer nun aber doch noch Hoffnung gibt, beweist die Produktion 'anything else', die in den Sophiensælen Premiere hatte. Es ist eines der wenigen Projekte aus dem Tanzbereich,die sich für eine Senatsförderung qualifizieren konnten. 
'anything else' is die erste grössere Arbeit des Choreographen Luc dunberry, der bisher als Tänzer bij Sasha Waltz zu bewundern war. Im Festsaal der Sophiensæle hat er drei Garderoben- oder Klohäuschen postiert. In jedemist einer der Tänzer versteckt - Juan Kruz Diaz de Garaio Esnaola, Luc dunberry selbst und Sigal Zouk. Die Bühne gibt sich kalt und schmutzig, eben grossstädtisch. Sie ist nur von einer Neonröhre spärlich ausgeleuchtet.Die drei Figuren in den Buchten haben wenig miteinander zu tun. Sie leiden, jeder für sich, an ihrer Vereinzelung und sehnen sich nach Kommunikation, nach Liebe. Doch trotz aller Sehnsucht sind sie nicht imstande, mit dem anderen umzugehen. sie bekämpfen es, wie sie ihre Sehnsucht bekämpfen, und sie hassen und lieben sich dafür. Diese Hassliebe ist ihre Existenz. Sie bestimmt ihre versprengte Identität, ihr Leben im Grossstädtischen. Annäherung heisst für Dunberrys Helden Abstand halten. Liebe ist Kampf, Gewalt der universelle, leidende Ausdruck für einen zersplitterten Alltag. Dunberrys Choreographie ist nicht schön, doch ehrlich, will vom Leben da draussen berichten und es auf der Bühne reflektieren. Er beschönigt nicht, hat den Mut, auf der Bühne den Alltag ebenso kantig und grobkörnig zu zeigen, wie er ist. Der Tanz findet bei ihm zurück zu kraftvoller Authentizität und trauriger Witzigkeit, die man doch so vermisst." Mario Stumpfe in Neues Deutschland, 25-6-1998 Data
|