Sasha Waltz & Guests
Allee der Kosmonauten
coproductie
met Schauburg, München; Grand Theatre Groningen / NL; Tollhaus,
Karlsruhe; Theater im Pumpenhaus, Münster; Festival Internacional
de Dança, Brasilien; Siemens Kulturprogramm, Berlin /
München.
concept en regie: Sasha Waltz * video en concept: Elliot Caplan *
dans: Nadia Cusimano, Luc Dunberry, Nicola Mascia, Juan Cruz Diaz de
Garaio Esnaola, Takako Suzuki, Laurie Young * muziek: Lars Rudolph,
Hanno Leichtmann * licht: André Pronk * kostuums: Sasha Waltz, Annette
Bätz
Voor
deze voorstelling bezocht Sasha Waltz de zogenaamde
'Plattenbausiedlung' oftewel prefab-bouw in de voormalig Oost-Berlijnse
wijk Marzahn. De confrontatie met de woonomstandigheden en levensstijl
van de bewoners inspireerden haar tot een verhaal over een familie in
een denkbeeldige flat. Het podium is, op een sofa na, leeg. De New
Yorkse kunstenaar Elliot Caplan creëert met videobeelden een
virtueel interieur. Hier ontmoeten drie generaties elkaar. Afwisselend
snel, acrobatisch, grappig, tragisch, teder en gewelddadig wordt een
familiebestaan beschreven dat tegelijkertijd benauwend en amusant is.
De dansers voor deze productie komen uit Canada, Japan, Italië en Spanje.
Eerder maakte Sasha Waltz de Travelogue-trilogie, ook in co-productie met het Grand Theatre.
pers
Ine Rietstap in NRC Handelsblad, 25-4-97:
(...) Sasha Waltz pakt in haar 'Allee der Kosmonauten' de zaken
anders aan. Acrobatiek, agressief gooi- en smijtwerk en ene perfect
getimed, inventief gebruik van attributen zijn de middelen waarmee zij
haar verhaal aan de toeschouwer vertelt. Een verhaal dat gaat over een
familie waarvan ouders, kinderen en kleinkinderen onder een dak leven
en daardoor constant geconfronteerd worden met elkaars
(on)hebbelijkheden. Het fraaie decor wordt gevormd door beelden op
zestien in verschillende formaties opgestelde monitoren; beelden van
onderdelen uit een burgerlijk interieur met snuisterijen, kanten
kleedjes, lampekappen en tikkende klokken.
Centraal op de toneelvloer staat een verrijdbare sofa waar alle
familieleden wel eens languit op neerploffen, overheen lopen, rollen of
door anderen op gesmeten worden. Een tafel blijkt te steunen op vier
blote benen, en stijgt, daalt, kantelt of draait naar believen. Met een
lange plank worden fantastische trucs uitgehaald; hij dient als
glijbaan, zitplaats, wip, zaag of krik, scheert rakelings over hoofden,
en wordt dor handen, tanden, schouders of hoofden gedragen. Een hoofd
is een even goed steunvlak voor een lichaam als een paar voeten en op
je hoofd staand kan er heel goed harmonica gespeeld worden.
Deutsch
Interview mit Sasha Waltz durch Tilman Billing in Berliner Zeitung, 26-9-1996
"Wir machen hier in Mitte unsere Kunst und wissen doch gar nicht mehr, wie die Leute da draussen wirklich leben",
sagt die Choreographin Sasha Waltz. Um wieder einmal Realität zu
spüren, ging sie schnurstracks nach Marzahn. Sie hat an den
Türen der Plattenbau-Wohnungen geklingelt und mit den Menschen
über ihr Leben gesprochen. "Ich wollte keine Familie, die in Dahlem wohnt und zwei haushälterinnen hat." In Marzahn stiess Sasha Waltz zunächst auf schroffe Ablehnung. "Doch eigentlich sind viele Menschen dort unglaublich offen," resümiert sie jetzt.
Waltz' neues Werk 'Allee der Kosmonauten' (..) ist kein
Ost-West-Stück. Gegen sozial-kritisches Theater hegt Sasha Waltz
einen Widerwillen: "Ich zeige nicht wie Kresnik die rote Fahne auf der Bühne."
Aus den Marzahner Interviews sind Familien-Geschichten entstanden,
Geschichten über drei Paare aus drei Generationen. Und das Leben
spielt sich rund ums sofa ab: "Am Couch-Tisch wird geredet und gegessen, hier steht der Fernseher."
Anders als in ihren letzten Stükken, die von Comic-Figuren und
puppenhaften Wesen bevölkert wurden, möchte Sasha Waltz nun
wieder mehr über Menschen erzählen. Auch setzt sie weniger
auf perfekt gestylte Szenen. "Es wird chaotischer und dreckiger zugehen," verspricht die Choreographin. Und karger, was die Ausstattung angeht: Zwei Bretter, boxen und eine Wand, dag genügt.
Presse
Sasha Waltz fordert viel von ihren
hervorragenden Tänzern. Zur Geräusch- und Musikkulisse aus
DDR-schlagern feuern sie groteske Alltagsbewegungen mit zerzensischer
Akrobatik ab. Nicht mehr so ganz stilisiert wie in ihrer
Travelogue-Trilogie habbenihre Figuren dennoch etwas von Aufziehpuppen
und Comicfiguren, wenn auch lebendiger und voller Empfindungen zwischen
Brutalität, Zärtlichkeit und langweiliger Leere. Verglichen
mit abstrakten Tanzinszenierungen vieler Kollegen löst Sasha
Waltz' ideenreiche Choreographie noch Staunen und sogar Lachen aus."
Sabine Quenot in Berliner Morgenpost, 29-9-2996
English
For this performance, Sasha Waltz visited
the so called 'Plattenbausiedlung', or the prefab-bouw in the former
East Berlin quarter Marzahn. The confrontation with the living
cirumstances and the style of living of the inhabitants inspired her to
make a story about a family in an imaginary flat. The platform is
empty, apart from a sofa. The New York artist, Elliot Caplan, creates a
virtual interior with video pictures. Here, three generations meet each
other. Quickly varied, acrobatic, funny, tragic, tender and violent a
family existence is written that is oppressive and amusing at the same
time.
The dancers in this production come from Canada, Japan, Italy and
Spain. Earlier, Sasha Waltz made the Travelogue-trilogy, also in
co-production with the Grand Theatre.
Press
(…) Sasha Waltz takes things differently in her 'Allee der
Kosmonauten'. Acrobatics, an agressive throwing with things and a
perfect timed, inventive use of attributes are the means with which she
tells the story to the audience. A story that is about a family of
which parents, children and grandchildren are living under one roof
and, because of that, are constantly confrontated with each others
unmannerliness and synerasyness. The wonderful decor is formed by
pictures at sixteen framed systems in different formations; pictures
with parts of a civil interior with knick-knacks, table-cloth of lace,
shades and ticking clocks.
In the middle of the platform there is a sofa on wheels that all
relatives at least once will fall on, walk over, roll over or will be
smacked on it by others. A table appears to lean on four bare legs,
which will rise, go down, turn, and turn over whenever it needs to.
With a long board, fantastic tricks are made; it is useful as a slide,
a seat, a seesaw, a saw, or a screw-jack, it skims over heads and is
carried by hands, teeth, shoulders or heads. A head is a good point of
support as well as feet are and while standing on your feet, you can
very well play the accordeon."
Ine Rietstap in NRC Handelsblad, 25-4-97
Data
|