| english | deutsch | pers | data | curriculae | productie archief | programma archief | ||||||||||||||||||||||||||||||
|
Grand Theatre Producties Het 3e Bedrijf Aan tafel (co-productie met TheaterTeater) Peter Gorissen heeft een lange staat van dienst in het Grand Theatre. Hij maakte en speelde in legendarische Grand-producties als '1 kilo watten' en 'De Zwarte Legende'. Behalve een begenadigd acteur is hij een gedreven theatermaker voor wie 'theater' en 'leven' altijd in één adem genoemd moeten worden. Wie afgelopen voorjaar zijn solo 'Cataract' zag, weet waar we het over hebben. Dit seizoen maakt hij een aantal voorstellingen die worden uitgebracht door het Grand Theatre en het Mechelse TheaterTeater / Het 3e Bedrijf. 'Aan tafel' is een bijzondere productie waarin u als publiek niet alleen geestelijk maar ook in de maag gevoed zult worden. De toneelavond als werkelijke ontmoeting, celebratie en avontuur! Elke avond is er een andere gast en dat betekent dat elke avond een volstrekt verschillend karakter heeft. Te gast waren onder andere Bert André, Gene Bervoets, Jolente de Keersmaeker, Ivar van Urk, Jeroen van den Berg, Jan Veldman, Dirk Roofthooft. Wat staat er ons te wachten? Een muziekgroep zonder naam. Bedenk er maar één. Er lopen wat acteurs rond. Er wordt een toneelstuk gespeeld dat niet bestaat. Er is een kok. Er wordt eten geserveerd. Toneel gratis! Eten niet! De hele toneelliteratuur wordt omkranst met een dessert van muziek. U wordt heen en weer geslingerd tussen: Evita, Feydeau, Frank Zappa, Ionesco, Tom Waits, Wittgenstein, Walter van den Broeck, Will Tura, Grotowski, Buster Keaton, Zabel & Gorissen. Mogelijkheden tot muzikale verzoeken zijn reëel aanwezig. Dit is een serieuze poging om van een toneelavond een celebratie te maken. Sommige woorden zijn dood, alhoewel we ze nog altijd gebruiken: show, spektakel, theater, publiek etc. Maar wat is levend? Avontuur en ontmoeting: maar niet vrijblijvend. Want datgene wat we willen dat er met ons gebeurt, moet ook werkelijk gebeuren. En dat het daardoor ook met de anderen rond ons gebeurt. Wat hebben wij hiervoor nodig? Ten eerste een plaats en 'soortgenoten'. Dat zijn diegenen die 'dezelfde lucht' inademen en - men zou kunnen zeggen - onze zintuiglijkheid delen. Dus waar het in dit geval om draait: in de eerste plaats zou ik niet alleen mogen zijn, dus wij zouden niet alleen mogen zijn. Wat kunnen we samen doen? Feestdag. Dus, laten we wat eten, bijkletsen & jazzkes draaien. Tekst: Het 3e Bedrijf * regie: Luk Nys * spel: Peter Gorissen en speciale gast(en) & Rollend orkest (Johan De Rycke, Bart Maris, Kristof Roseeuw, Nick Roseeuw, Filip Wauters, Tom Wouters en Elvis Peeters) * première: Mechelen, 6 november 1998. Uit de pers Hoe een Grand Theatre-diner gierend uit de klauwen loopt "De avond begint vrolijk en opgewekt. Gastheer Peter Gorissen verwelkomt zijn gasten hartelijk en in het geval van vrienden en bekenden zelfs innig. Omhelzingen en kussen, terwijl de band voor een stemmig achtergrondmuziekje zorgt. Hij vervoegt zich ook aan ons tafeltje. Hij tilt zijn zwart-wit geruite kilt een stukje op en toont ons zijn onderbroek. Verdomd, ook zwart-wit geruit! Hier was over nagedacht. Om ons heen wordt gelachen, de champagne bruist in de glazen. Alle tafeltjes in Restaurant Grand Theatre zijn bezet en Gorissen houdt de stemming er volop in. Voorzichtig wordt er zelfs ergens een polonaise ingezet. Die 'ollanders houden daarvan, toch? Maar na het gemoedelijke voorgerecht, dat bestaat uit een smaakvolle quiche, komen er langzaam barstjes in de lachspiegel. Gorissen citeert een fragment uit My dinner with André waarin een klaagzang aangeheven wordt over het theater, 'dat tegenwoordig niet veel meer voorstelt'. Er zijn deze avond maar liefst twee mysterieuze gasten: Ivar van Urk en Jeroen van den Berg, tezamen de artistieke leiding van Het Oranjehotel. Ze zitten aan de middentafel en via speakertjes op de belendende tafeltjes zullen wij, etende toeschouwers, het gesprek kunnen volgen. Helaas faalt de techniek env angen we slechts woorden en zinsneden op. Met stemverheffing legt Gorissen uit dat de bedoeling is dat de avond gaat zoals 'ie gaat. "Regie is overbodig." Van den Berg: "Deze avond bewijst juist dat regie noodzakelijk is." Gorissen: "Je moet dogma's over toneel toch één avond los kunnen gooien." Het zal het publiek ondertussen worst wezen. Zij eten smakelijk verder. Maar dan gebeurt er iets heftigs. Plotseling staat Van Urk boos op en verlaat de zaal. Consternatie. Gorissen roept iets over fascisme en dat er in België in ieder geval nog gegroet wordt voordat men weggaat. Hij lijkt van woede te koken. Als een mijner tafelgenotes dan ook nog de oprecht grappig bedoelde opmerking maakt dat Gorissen maar terug moet naar België kookt hij over. Hij beent naar de uitgang en komt even later terug in zijn dagelijkse kledij, reistas over de schouder. "Het enige wat ik probeer in het theater is kwetsbaar te zijn. Dat wordt me hier onmogelijk gemaakt. Jullie zijn debielen", roept hij en banjert de zaal uit. Als de gemoederen weer bedaard zijn en de techniek aangepast, vindt alsnog het gesprek plaats. Keurig, na de maaltijd, zodat we allemaal kunnen luisteren. Al snel blijkt dat het tamelijk ingewikkeld is om door te dringen tot het universum van Gorissen. Hij is een beetje de Mulisch van het theater, de man die zweert bij de paradox. Waar Mulisch het heeft over het verhaal waarin de schrijver verdwijnt, zo wil Gorissen een voorstelling uit zichzelf laten ontstaan. (...)" Luuk Verpalen in Nieuwsblad v/h Noorden, 2-12-98 Data
|